นี้เป็นเรื่องที่2 ในซีรีย์Travel Love with Daisukina Hitoของเรานะ เป็นเรื่องของอันเดบารันกับมู แต่เราแต่งเพียงแค่10วัน อีก 4 วันที่เหลือนั้น ทั้ง2คนจะไปเที่ยวที่ไหน ไม่อาจทราบได้ ขอเวลาไปสืบก่อนนะ แล้วอาจจะมาแต่งต่อคราวหลัง ด้วยความช่วยเหลือจาก AthenaModTo ทำให้ชุดนี้มาอยู่ที่นี้ได้ ขอบใจนะจ๊ะที่อุตส่าห์นั่งแกะลายมือเราพิมพ์ให้^^ มาเริ่มกันเลย

ทุกๆคน : "มู อันเด โชคดีนะ"
ชากะ ก็เข้ามาจับมือทั้ง 2 ข้าง ของ มูแล้วพูดว่า " มู รักษาตัวด้วยนะ " (ทำตาหวานซึ้ง)
ทุกคน: มู รีบกลับมานะ
อันเดบารัน : "อ้าว ทำไม มู คนเดียวล่ะ"
ซางะ : " ก็ แหม เด๋ว ไม่มีใครซ่อมชุดคลอสให้น่ะสิ ฮ่าๆๆๆ" - -
มู : " พวกนายนี่ รู้ว่าว่างจัดนะ แต่ไม่เห็นต้องมาซ้อมปล่อยพลังเล่น เพิ่มงานให้ฉันก็ได้ เฟ้ย"
*------------------------------*

และแล้ว ทั้ง 2 คน ก็เดินทาง ไปธิเบต เพื่อนไปซ่อมชุดคลอธ ให้กับเหล่า บรอนซ์ และ ซิลเวอรเซ้นต์ ทั้งหลายที่มารวมตัวกัน เพื่อให้มู ซ่อมชุดให้ โดยอันเดอบาลัน ทำหน้าที่ กิกิ ใน การแบกสัมภาระ ( ถุงเลือด คัอน ตะปู ทั่ง ฯลฯ) และทำหน้าที่จัดคิว

เข้าสู่วันที่ 7 (เฮ้ย!!)

อันเดบารัน : " มู เหนื่อยมั้ย นี่น้ำชานะ เหลืออีกไม่มากแล้วล่ะ แค่ ( 10 กว่าชุดเอง)"
มู : " อืม ขอบใจนะ ขอโทษนะ เพราะฉันเลยทำให้นายต้องอดเที่ยวไปด้วยเลย ทั้งที่ได้หยุดทั้งที นายไปเที่ยวเองต่อก็ได้นะ ฉันทำคนเดียวได้"
อันเดบัน :" ได้ไงกัน ไม่เป็นไรหรอก"
มู ทำหน้า ไม่พอใจนิดนึง คิดในใจว่า (ทำไมนะ อันเดอบาลันต้องทำตัวเหมือนเป็นคนใช้ เอาอกเอาใจเราตลอดเวลา เวลาเรานอก ยังมานอเฝ้าใกล้ๆห้อง เราไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น สักหน่อย ไม่ไหวเลย อันเดบารัน เนี่ย เฮ้อ)

อันเดบารันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
มู : " มีไรหรือ?"
อันเดบารัน : " เปล่าน่ะ เด๋วมานะ ไปเข้าห้องน้ำ แปบ"
มู : " อืม"

อันเดบารัน เห็นเงาเล็กๆอยู่หลังกำแพง จึงย้อนไปทางข้างหลัง
อันเดบารัน : " นายนี่เอง! กิกิ"
กิกิ : "อ่ะ ฮ่าๆๆ (ตายแล้วสิ) ดีครับ ท่านอันเดบารัน ไม่เจอกันตั้งนาน สบายดีนะครับ บังเอิญจัง แฮะๆๆๆ"
อันเดบารัน : " บังเอิญ ที่ไหน นายแอบตามมาเหรอเนี่ย!"
กิกิ : " อะ อืม แหม คุณอันเดบารัน เนี่ยะ ไม่ไหวเลยนะครับ"
อันเดบารัน : ??
กิกิ : "ก็แหม มาเที่ยวทั้งที ให้ท่านมูมัวแต่ซ่อมชุดอยู่ได้"
อันเดบารัน : " ก็ฉันซ่อมไม่เป็นหนิ จะได้ช่วยได้หน่ะ"
กิกิ : "ไม่ใช่อย่างนั้นครับ คือ......"
มู: "กิกิ"
กิกิ :" อา.... ท่านมู"
มู : "นายเนี่ยน้า...(ความจริงก้รู้ตั้งนานแล้วว่าตามมา)"
กิกิ : " คือๆๆ ผมได้จดหมาย จากท่านอาเธน่า น่ะครับ นี่ ครับ "

ถึง กิกิคุง
เนื่องจากเธอที่เป็นลูกศิษย์ของมู ปฏิบัติหน้าที่เป็นอย่างดีตลอดมา ฉันจึงคิดว่า เธอน่าจะได้รับรางวัลบ้าง ฉันจึงสั่งตั๋วและ พาสปอร์ต มาให้เธอ 1 ชุด ไปเที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ
คิดโดะ ซาโอริ

อันเดบารัน : " นายจะไปด้วยเหรอเนี่ยะ"
กิกิ : "แหม แน่อยู่แล้วครับ"
มู :"........." (แล้วก็เดินกลับไปซ่อมชุดต่อ)

วันที่ 9 (เย็น)
มู : " เฮ้อ... หมดซะที"
กิกิ : " เหนื่อย หน่อยนะครับท่านมู พรุ่งนี้จะไปไหนต่อเหรอครับ "
มู : " นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกัน ขอโทษนะ ฉันขอไปพักก่อน"
กิกิ : " อ่ะ ตรับ ราตรีสวัสดิ์ นะครับ งั้นเราไปพักด้วยดีกว่า"
กิกิ ก็เดินกลับไปห้องนอน ซึ่งอยู่อีกตึกนึง หลังจากวันนนั้น กิกิ ก็คอยทำหน้าที่รับใช้ท่านมู เหมือนเดิม ส่วนอันเดบารัน ที่รู้สึกว่าตนทำให้มูรำคาญ เหมือนเป็นส่วนเกิน ก็ออกไปเที่ยวทุกคืน
ตอนกลางคืน อันเดบารันก็กลับมาเข้ามานอนที่ห้องของตัวเอง ด้วยความที่เขาไปเที่ยวมาทั้งวันเหนื่อยมากๆ ก็เลยล้มตัวนอนลงบนเตียงทันที เมื่อมาถึง อันเดก็ตกใจเมื่อพบว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ที่เตียงของเขาก็เลยรีบเปิดไฟ..
อันเดบารัน : " อ้าว มู!! อ๊ะ ขอโทษ ฉันเหนื่อยไปหน่อยน่ะ เลยเข้าห้องผิด แต่ เอ๊ะ นี่มันห้องของฉันหนิ"
มู : " อืม."
อันเดบารัน : " มู มีไรรึป่าว"
มูไมรู้จะพูดยังไงดีก็ตอบว่า " เปล่า" แล้วก็รีบเดินออกจากห้องแต่อันเดบารัน คว้าแขนไว้ทัน
อันเดบารัน : " มู เป็นไรหรือเปล่า มีอะไรหรือ มีใครทำอะไรนายบอกชั้นสิ"
มู : " เปล่า "
แล้วมูก็เริ่มร้องไห้ อันเดบารันที่กำลังตกใจไม่รู้จำทำยังไงดี ก้รีบเอามืออันหยาบกร้านของเขาปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของมู

มู : " นายนี่นะ ทั้งๆที่เราก็เป็น Gold Saint เหมือนกัน ทำไมต้องมาคอยรับใช้ฉันตลอดเวลา เหมือนเป็นคนรับใช้ ด้วยล่ะ แล้วฉันก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดที่จะปกป้องตัวเองไม่ได้เลยนะ เวลานอนนายก็ไปนอนที่ห้องให้เต็มอิ่มสิ ไม่ใช่มานอนเฝ้าหน้าห้องฉัน "

อันเดบารันที่กำลังงงๆอยู่
อันเดบารัน : " เกิดไรขึ้นหรือมู "
มู : " ทั้งที่เราสองคนก็เท่าเทียมกันนะ นายน่ะหัดเอาแต่ใจซะบ้างสิ ไม่ใช่ทำตัวเหมือนเด็กรับใช้ชั้น"
อันเดบารัน : " ไม่ได้หรอก ฉันน่ะ พูดไม่ได้หรอก แต่ฉันก็ดีใจนะที่นายคิดอย่างนั้น และฉันก็ดีใจ และเต็มใจนะ ตลอดเวลาฉันอิจฉา กิกิ ตลอด ที่คอยอยู่เคียงค้างนายตลอด 7 วัน ที่ผ่านมาที่ฉันได้ทำหน้าที่แทน กิกิ ฉันก็ มีความสุขมากๆ"
มู หน้าแดง แต่ก็ยังโมโหอยู่ ที่อันเดบารันยังไม่ยอมเข้าใจเขาสักที อันเด เห็นได้ว่า มูกำลังโกรธอยู่ ทำไงดี ไม่ดีแน่ๆเลย ถ้าต้องมาทะเลาะกัน ด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ก็เลยตัดสินใจว่า เป็นไงเป็นกัน โอกาสที่จะอยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 ก็ไม่มีแล้วถ้าไม่รีบพูดคงไม่ดีแน่ๆ

อันเดบารัน : " มู ฉันชอบนายนะ รักมาก รักมาตั้งนานแล้ว ทุกครั้งที่ฉันเห็นดอกไม้ดอกนี้ (ดอกสีม่วงภาคฮาเดส) ฉันก็รู้สึกมีความสุข เพราะทุกครั้งที่ฉันเห็นมัน ฉันก็จะนึกถึงเลย"
มู : " ................................................. ฉันก็ เหมือนกัน (กระซิบ)
อันเดบารัน : " เอ๋..... โกหกน่า จริงเหรอ
มู ก้มหน้าพยักหน้าแล้วก็เงยหน้าขึ้น :" คนบ้า บ้าที่นุด ป่านนี้ ก่าจะยอมพูดนะ"
อันเดบารัน : " ไชโย้ !!!"
แล้ว อันเดบารันก็อุ้มมู ยกมือขึ้น ยิ้มดีใจอย่างี้ไม่เคยรู้สึกมาก่อนตลอดชีวิตของเขา
คืนนั้นทั้ง 2 คน ต่างนอนด้วยกันที่ห้องนั้น พอตอนฟ้าเริ่มสาง ก็เริ่มเก็บเข้าของ เตรียมเดินทางต่อไป 

วันที่ 10
กิกิ : " อรุณสวัสดิ์ ครับ ท่านมู วันนี้จะเดินทางไปไหนต่อเหรอครับ ขอผมไปเตรียมตัวแปบนะครับ"
มู : " กิกิ"
กิกิ : " ครับ "
มู : " ขอชั้นไปกับอันเดบารัน 2 คน นะ"
กิกิ : " ครับ เอ๊ะ!! "
อันเดบารันที่กำลังตกใจ ก็หันไปมองมู แล้วมูก็หันมายิ้มให้อันเดบารัน แล้วก็จูงมือ อันเดบารันไปเพื่อเดินทางไปที่สนามบินต่อไป...

จบตอนนี้ค๊า....^^